Bugün Türkiye’de Çocuk Bayramı kutlanmaktadır — bu gün, geleceği ve toplumun çocuklara karşı sorumluluğunu simgeler. “Dayanç” sivil hareketinin İnsan Hakları Platformu (Türkmenistan) adına tüm çocukları tebrik ediyor, onlara aydınlık bir gelecek, özgürlük, haklarına saygı ve gerçek bir koruma diliyoruz. Çocukların yalnızca bayram günlerinde değil, her zaman güvende olmasını istiyoruz. Her çocuk, hangi ülkede yaşarsa yaşasın, ilgi, şefkat ve saygı içinde büyümelidir. Çocukların hayatında şiddete, aşağılanmaya ve korkuya yer olmamalıdır. Ancak bugün, Türkmenistan’daki çocukların durumuna sessiz kalamayız. Türkmenistan’da çocukların hakları fiilen korunmamaktadır. Çocukların büyük çoğunluğu en az bir ebeveynden ayrı büyümektedir — bu bir trajediden dolayı değil, düşük maaşlar ve ekonomik kriz nedeniyle ebeveynlerin yurt dışına çalışmaya gitmek zorunda kalmasından kaynaklanmaktadır. Bu durum, başarısız politikaların, diktatörlüğün ve sistematik insan hakları ihlallerinin doğrudan sonucudur. Aynı zamanda, gücün dar bir çevrenin elinde toplanmasının ve vatandaşlara insanca bir yaşam sağlayamamasının sonucudur. Bu koşullarda çocuklar korumasız kalmaktadır. Son günlerde, “yetersiz ebeveynlik”, bakım eksikliği ya da çocukların okula gönderilmemesi gerekçesiyle ebeveynlere para cezaları öngören bir yasa kabul edilmiştir. İlk bakışta bu, bir “koruma” önlemi gibi görünebilir. Ancak asıl soru şudur: Devlet neden destekle değil, cezalandırma ile başlıyor? Neden çocuklar için 18 yaşına kadar — ya da en azından eğitimlerini tamamlayana kadar — kapsamlı bir sosyal destek yasası yoktur? Neden yalnızca üç yaşına kadar verilen son derece düşük yardımlar devlet için yeterli bir “bakım” sayılmaktadır? Bu durum, devlete bu tür cezaları uygulamak için ahlaki bir hak vermez. Çocuklara yönelik gerçek bakım, ebeveynleri cezalandırmakla başlamaz. Aksine, ebeveynlere şu imkanların sağlanmasıyla başlar: — istihdam — yaşam maliyetlerine uygun adil ücretler — sosyal destek — temel yaşam koşullarına erişim Çocuklar ve aileler için kriz merkezleri ve destek mekanizmaları oluşturulmalıdır. Evde, okulda ve sokakta şiddete karşı gerçek bir koruma sağlanmalıdır. Bugün Türkmenistan’da çocukları şiddet, aşağılanma ve kötü muameleden koruyan etkili bir sistem bulunmamaktadır. Yardım mekanizmaları yetersizdir. Çocukların sahip olması gereken haklar: — yaşadıkları bölgeden bağımsız eşit eğitim fırsatları — gelişim imkanları ve güvenli sosyal alanlar — düşüncelerini ifade etme özgürlüğü — onurlu bir çocukluk hakkı Bugün ayrıca belirli vakaları da hatırlatmak istiyoruz. Gülala Hasanova’nın çocukları — Berdimuhamedov rejiminin eylemleri sonucunda babasız bırakılmıştır. Maral Annaeva’nın çocukları — onların durumu da bu sistemin doğrudan bir sonucudur. Bunlar istisna değildir. Bunlar bir politikanın sonuçlarıdır. Mutlu çocuklardan ancak şu koşullarda söz edilebilir: ebeveynleri güvende olduğunda, ebeveynleri ifade özgürlüğü nedeniyle kaybolmadığında, ebeveynleri dünyanın neresinde olursa olsun devlet tarafından korunduğunda. Ancak o zaman gerçek bir çocukluk mümkün olur. Bu koşullar sağlanmadıkça, Türkmenistan’da çocuk haklarının korunmasından söz etmek mümkün değildir.
Dayanch olarak, her bireyin temel
haklarını korumak ve geliştirmek
için çalışıyoruz.